ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ

Επιρρήματα λέγονται οι άκλιτες λέξεις που διευκρινίζουν την έννοια κυρίως των ρημάτων, αλλά και επιθέτων και επιρρημάτων, και φανερώ­νουν τόπο, χρόνο, τρόπο, ποσό κ.ά. π.χ. Βλέπει καλά.

Ο καιρός είναι πολύ καλός. Ο πατέρας βγήκε από το σπίτι κάπως νωρίς. Κατά τη σημασία τους τα επιρρήματα είναι πέντε ειδών και απαντούν σε κάποια ερώτηση:

α). Τοπικά: πού; εδώ, εκεί, μέσα, έξω, βόρεια, νότια,

β). Χρονικά: πότε; σήμερα, τώρα, πέρυσι, έπειτα, κάποτε,

γ). Τροπικά: πώς; έτσι, μαζί, όπως, αλλιώς, ξαφνικά

δ). Ποσοτικά: πόσο; λίγο, πολύ, τόσο, κάμποσο, περισσότερο,

ε). Βεβαιωτικά: ναι, μάλιστα, βέβαια, αλήθεια, σωστά.

στ). Διστακτικά: ίσως, τάχα, δήθεν, πιθανόν, άραγε.

ζ). Αρνητικά: όχι, δε(ν), μη(ν), όχι βέβαια.

 

ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ

Προθέσεις λέγονται οι άκλιτες λέξεις που μπαίνουν μπροστά από τα ονόματα ή τα επιρρήματα, για να φανερώσουν μαζί τους τόπο, χρόνο, τρό­πο, αιτία, ποσό κτλ.

Οι προθέσεις είναι:

α) πέντε μονοσύλλαβες: με, σε, για, ως (έως), προς.

β) εφτά δισύλλαβες: κατά, μετά, παρά, αντί(ς), από, δίχως, χωρίς,

γ) μία τρισύλλαβη: ίσαμε.

Κανονικά μετά την πρόθεση τα ονόματα μπαίνουν σε πτώση αιτιατική.

π.χ. Κατά την άνοιξη. Προς τον κήπο. Μετά το άλσος. Η πρόθεση σε παθαίνει αποκοπή μπροστά από το τ των άρθρων στη γενική και αιτιατική πτώση και ενώνεται μ' αυτά:

π.χ. στον, στης, στων, — στον, στην, στο, στους, στις, στα.

Απαρχαιωμένες προθέσεις

Εκτός από τις παραπάνω προθέσεις σε μερικές εκφράσεις λέγονται και οι αρχαίες προθέσεις διά, εκ - εξ, εν, επί, περί, προ, υπέρ, υπό. Στα μαθηματικά χρησιμοποιούνται και οι: συν, πλην, μείον.